Synek Mamusi

Mama - 5 i pół miesiąca

Dominik- 5 i pół miesiąca

Wspomnienia

Filmik ze szpitala, kiedy Domek miał 5 miesięcy. Styczeń 2009.

Z perspektywy Dominika

Na całe szczęście już coraz lepiej umiem się poruszać. Co prawda boję się jeszcze dreptać samodzielnie, ale kiedy mam jakieś oparcie zaiwaniam ino szum. Nie rozumiem tylko dlaczego Mamusia i Tatuś nie pozwalają mi na wiele rzeczy. Złoszczą się, gdy chcę sobie pociągać takie czarne sznurki co wystają ze ściany, albo poprzyciskać różne pstryczki na tych czarnych pudełkach. Co prawda bardzo często nie biorę do siebie tego, że czegoś mi zabraniają, ale czasem trzeba zachować pozory i poczekać do chwili, aż się obrócą. Wtedy mogę robić co chcę.

.

Nudzą mi się już te moje kolorowe zabawki, dużo bardziej wolę na przykład pouderzać łyżką w stół albo garnek, pościągać z półek książki Mamy, albo pootwierać drzwi w tej dziwnej maszynie w łazience. Nie wiem też dlaczego podczas kąpieli każą mi siedzieć w wanience, kiedy ja wolę sobie stać i wrzucać do wody te wszystkie kolorowe pojemniczki, które stoją na wannie. Czyż nie jest to dużo ciekawsze?

.

Ha! I umiem już rączką dosięgnąć do kuchennego blatu. Wczoraj się o tym dowiedziałem, kiedy strąciłem kawałek upieczonego boczku, który spadł mi centralnie na czoło. Musiałem śmiesznie wyglądać z poprzyczepianymi do głowy przyprawami. Całe szczęście od tego mam Mamę, by mnie umyła, tylko że pewnie już nie będzie zostawiać takich ciekawych rzeczy na krawędzi blatu. Szkoda!

Spacerowe przygody

Na czwartkowym spacerze z Mamusią i Tatusiem Dominiczek spotkał kaczą rodzinkę, co wzbudziło w nim nie lada zachwyt.

Jestem kulturalny i dzielę się swoim jedzonkiem z ludźmi i zwierzętami :)

Po co siedzieć wózku skoro mam dwie sprawne nóżki?

Szybko, szybko do Tatusia po kolejne zdjęcie!

Stan uzębienia na dzień 11.06.2009 :

3 (w tym dwa na dole, jeden na górze) + 1 w drodze
Mamusiu tam są ptaki!

Pierwsze kroczki

Tak więc 10 czerwca 2009 nadszedł ten wielki dzień, gdy Dominik, co prawda jeszcze z pewną dozą nieśmiałości, zebrał się na odwagę i zachęcany przez tatusia zrobił swoje pierwsze samodzielne kroczki. Los chciał, że akurat wtedy na miejscu była Mamusia z aparatem w dłoni, dzięki czemu ten ważny moment został uwieczniony.

.

Oddawaj moje kółko!

Kochane chłopaczki

Mam nową książeczkę!

Mały ornitolog

Dominik przejawia niezwykłe zainteresowanie ptakami. I choć w miejskich parkach obserwować można jedynie gołąbki i wronki, pasja ornitologiczna Domka jest całkowicie zaspokojona. A że ptaków nie brakuje, co i rusz Dominik wykręca się w wózku podglądając kolejne okazy.

.

Wczoraj na spacerze na Plantach, aby zaspokoić ciekawość syna, sprytna mama zwabiła okruszkami chrupków dwa okazy tuż pod nóżki Dominiczka. Dominiś ubaw miał przedni, obserwując z niezwykłą uwagą pasące się gołębie. Szczęścia dopełniły dwie wronki, które zwabione zajadającymi się gołąbkami, postanowiły także przyłączyć się do uczty.

Dominik i spacer na Plantach

Dominiczek to bez dwóch zdań stworzenie dwunożne. Przypomina nam o tym niemalże o każdej porze dnia, gdy tylko jego przestrzeń nie jest ograniczona żadnymi stworzonymi przez nas barierkami. A nawet kiedy na moment trzeba go zadekować w bezpiecznym miejscu (czytaj: łóżeczko albo kojec) Dominik daje o sobie znać głośnymi krzykami i płaczem na zawołanie. No ale co tu się dziwić. Przecież skończył już 8 miesięcy i rości sobie coraz więcej praw do naszej wspólnej przestrzeni życiowej. Wstawanie przy kanapach, półkach i wszelkich wyższych przedmiotach dających się schwycić to już nie nowość. Nim się obejrzymy, Mały wędruje już w sobie tylko znanym kierunku, nie raz, nie dwa mrożąc nam krew w żyłach.

Jedynym miejscem, gdzie Dominik bez kręcenia się i płaczu potrafi spędzić nawet do trzech godzin, jest wózek. Rozłożony wygodnie obserwuje wielki świat i zapewne już marzy o spacerkach na swoim własnych nóżkach. Widząc dość szybkie postępy w rozwoju, obawiamy się, że jego marzenia wkrótce mogą stać się rzeczywistością :)

Dominik i Wielkanoc

Dominik przeżył trzy niezwykle intensywne dni. W Wielką Sobotę pojechał z mamą, Babcią Agnieszką i Dziadkiem Jurkiem poświęcić jajka. Pierwszy dzień świąt spędziliśmy u Babci Halinki i Dziadka Włodka, gdzie oprócz doskonalenia sztuki stania, Dominik uczył się także chodzenia. Przymierzył też nową czapeczkę, którą dostał od Babci Halinki.

Drugi dzień świąt spędziliśmy na wsi u babci Agnieszki i Dziadka Jurka.

Dominik dostał kolejny prezent- tym razem wóz policyjny, pełen najróznieszych niespodzianek. Dzięki temu podarunkowi udało się utrzymać Dominika w jednym miejscu dłużej niż 15 minut.

Poszlismy także na długi spacer wiejskimi drogami...

... ćwiczyliśmy chodzenie...

... Dominik poznał się w końcu z ciotecznym rodzeństwem- Olą i Adrianem...

.... oraz Tiną...

... sfotografował się wreszcie z obojgiem rodziców naraz ...

... i całą rodzinką...

... a na koniec wizyty męczył Dziadka Jurka...

... co jak widać nic ...

...a nic maltretowanemu nie przeszkadzało...

Z tego wszystkiego babcia Agnieszka mało co nie umarła ze śmiechu.

Na koniec tej krótkiej opowieści o pierwszej Dominikowej Wielkanocy chcieliśmy podziękować Babciom za tak udane i przesmaczne święta Wielkanocne.
Dziekujemy też Babci Irence za niezwykle pomysłową i wzruszającą kartkę świąteczną i zyczenia.

Dominik i Perpetuum Mobile

Dominik stał się małą, ale za to niezwykle prężną kulą energii. Ładuje swoje akumulatory 2 razy dziennie kładąc się na krótką drzemkę, po czym po przebudzeniu znowu nabiera niespotykanych obrotów. Wszelkie przejawy odmowy na jego zachcianki spotykają się z falą głośnego niezadowolenia w postaci płaczów i pisków.

.

Zwykle chodzi o to, aby pomóc Dominikowi wstać i postawić go przy kanapie, względnie wyruszyć z nim w niekończącą się wędrówkę po mieszkaniu. Sztuka chodzenia kryje dla Dominika coraz mniej tajemnic. Stawia nóżki maszerując jak oficer, niezwykle dumny z nowonabytej umiejętności. Po takiej wycieczce posadzenie go spotyka się ze spazmem złości, bowiem jak zwykle jest mu mało. Wniosek z tego wypływa jeden- najlepiej zdecydować się na dziecku w wieku lat 20, gdy dysponuje się jeszcze zapasami własnej energii, zdolnej by nadążyć za takim małym szkrabem. Ufff...

Dominik i stołek (w obrazach)

Dominik i stołek

Dominik dochrapał się wreszcie stołka. Awansował i teraz zasiada już na równi z nami w stołkowej hierarchii. Dumnie pręży się w krzesełku, które podarowali mu babcia Agnieszka i dziadek Jurek. Zamiast spoglądać na rodziców z dołu, teraz Dominik nie odstaje od reszty rodziny. Wczoraj podczas obiadu ochrzcił nowy nabytek zaślinionymi okruchami chlebka, który jadł z ogromną zaciętością nie dając sobie odebrać ani ksztyny.

.

Dominikowy apetycik rośnie bowiem razem z nim. Ostatnio Dominiczek pożarł nawet niemalże całą fasolkę szparagową. Miał przy tym nie lada radość, co oznacza, że lubi poznawać nowe smaki i jest szansa, że nigdy nie będzie niejadkiem.

.

Pomimo zapalenia oskrzeli, na które cierpi aktualnie nasz Maluszek, Dominik nie traci rezonu dzielnie ćwicząc siedzenie, co wychodzi mu już naprawdę sprawnie, oraz nowo nabytą umiejętność wstawania. W zasadzie ta ostatnia tak mu się spodobała, że każda próba usadzenia małego wędrownika kończy się krzykiem protestu. Nim się obejrzymy, Dominik zapewne zacznie chodzić, darując sobie fazę raczkowania :)

Dominik i postępy

Dominik już sobie siedzi. Sam, samiusieńki, a radość ma z tego dziką. Przede wszystkim zwiększa to znacząco zasięg jego małych ramionek, a co za tym idzie sprawniej może dzięki temu badać przestrzeń wokół siebie. Zabawki, które Dominiczek bierze do rączek mogą teraz z większym hukiem lądować na podłodze, albo w znacznej odległości od małego rozbójnika.

.

Wraz z postępami w siedzeniu Dominik przejawia coraz większe nasilenie woli- gdy czegoś chce jasno i dobitnie się tego domaga wyginając się jak fryga i artykułując ponaglające dzięki. Z tymi dźwiękami zresztą jest coraz ciekawiej, bowiem ćwicząc swój aparat mowy, Dominik brumi, burczy, piszczy śliniąc się przy tym niebotycznie.

.

Dominik uwielbia też oddawać się przyjemnościom. Śmieje się straszliwie i przebiera nóżkami, gdy Tatuś robi mu "samolocik", albo "podskoki". Nie ma też jak "jeżdzenie na koniku" na brzuszku Mamy. Nowo nabytą Dominikową przyjemnością jest od niedawna drapanie po pleckach, kiedy to najedzony i lekko już śpiący Dominik kładzie się na brzuszku i leniwie uśmiecha, gdy Mamusia głaszcze go po pleckach. Radości dostarcza mu również Dziadek Jurek chowając się, by za chwilę wyskoczyć zza węgła z radosnym "A- kuku".

.

Ale nie tylko rodzina dostarcza Dominikowi rozrywek, bowiem mały łobuz przepada za pilotami oraz telefonami. Na ich widok z zapałem wyciąga rączki i z podekscytowaniem woła "UUUU". Nie lada radość sprawia mu również rozwijająca się metrówka, która ucieka gdy Dominiczek już prawie ma ją w swoich małych łapkach.

Dominik i spacery

Wczoraj Dominik skończył 6 miesięcy i aż trudno uwierzyć, że jest już półrocznym brzdącem. Korzystając z pięknej weekendowej pogody, Dominik postanowił pozażywać świeżego powietrza. Z racji swego poważnego już wieku oraz rozrastającej się postury używana do tej pory gondola została schowana do pudełka, a Dominika dumnie zasiadł w swojej spacerówce. Opatulony w kocyk i śpiworek Dominik ani drgnął- zdziwieniom nie było końca. Ograniczony jak do tej pory podniebny krajobraz rozrósł się niebotycznie. Okazało się, że na świecie, oprócz Mamy i Taty są jeszcze drzewa, samochody, mnóstwo ludzi i zwierząt, a słońce nie zawsze przyjaźnie świeci w oczka. Onieśmielony tym dziwami Dominik łypał z zaciekawieniem oczkami, ale wytrzymałość na taką ilość nowych bodźców szybko się kończy. Po kilkunastu minutach Dominik popadł więc w bezpieczne objęcie Morfeusza.