Dominik i spacer na Plantach

Dominiczek to bez dwóch zdań stworzenie dwunożne. Przypomina nam o tym niemalże o każdej porze dnia, gdy tylko jego przestrzeń nie jest ograniczona żadnymi stworzonymi przez nas barierkami. A nawet kiedy na moment trzeba go zadekować w bezpiecznym miejscu (czytaj: łóżeczko albo kojec) Dominik daje o sobie znać głośnymi krzykami i płaczem na zawołanie. No ale co tu się dziwić. Przecież skończył już 8 miesięcy i rości sobie coraz więcej praw do naszej wspólnej przestrzeni życiowej. Wstawanie przy kanapach, półkach i wszelkich wyższych przedmiotach dających się schwycić to już nie nowość. Nim się obejrzymy, Mały wędruje już w sobie tylko znanym kierunku, nie raz, nie dwa mrożąc nam krew w żyłach.

Jedynym miejscem, gdzie Dominik bez kręcenia się i płaczu potrafi spędzić nawet do trzech godzin, jest wózek. Rozłożony wygodnie obserwuje wielki świat i zapewne już marzy o spacerkach na swoim własnych nóżkach. Widząc dość szybkie postępy w rozwoju, obawiamy się, że jego marzenia wkrótce mogą stać się rzeczywistością :)

Dominik i Wielkanoc

Dominik przeżył trzy niezwykle intensywne dni. W Wielką Sobotę pojechał z mamą, Babcią Agnieszką i Dziadkiem Jurkiem poświęcić jajka. Pierwszy dzień świąt spędziliśmy u Babci Halinki i Dziadka Włodka, gdzie oprócz doskonalenia sztuki stania, Dominik uczył się także chodzenia. Przymierzył też nową czapeczkę, którą dostał od Babci Halinki.

Drugi dzień świąt spędziliśmy na wsi u babci Agnieszki i Dziadka Jurka.

Dominik dostał kolejny prezent- tym razem wóz policyjny, pełen najróznieszych niespodzianek. Dzięki temu podarunkowi udało się utrzymać Dominika w jednym miejscu dłużej niż 15 minut.

Poszlismy także na długi spacer wiejskimi drogami...

... ćwiczyliśmy chodzenie...

... Dominik poznał się w końcu z ciotecznym rodzeństwem- Olą i Adrianem...

.... oraz Tiną...

... sfotografował się wreszcie z obojgiem rodziców naraz ...

... i całą rodzinką...

... a na koniec wizyty męczył Dziadka Jurka...

... co jak widać nic ...

...a nic maltretowanemu nie przeszkadzało...

Z tego wszystkiego babcia Agnieszka mało co nie umarła ze śmiechu.

Na koniec tej krótkiej opowieści o pierwszej Dominikowej Wielkanocy chcieliśmy podziękować Babciom za tak udane i przesmaczne święta Wielkanocne.
Dziekujemy też Babci Irence za niezwykle pomysłową i wzruszającą kartkę świąteczną i zyczenia.

Dominik i Perpetuum Mobile

Dominik stał się małą, ale za to niezwykle prężną kulą energii. Ładuje swoje akumulatory 2 razy dziennie kładąc się na krótką drzemkę, po czym po przebudzeniu znowu nabiera niespotykanych obrotów. Wszelkie przejawy odmowy na jego zachcianki spotykają się z falą głośnego niezadowolenia w postaci płaczów i pisków.

.

Zwykle chodzi o to, aby pomóc Dominikowi wstać i postawić go przy kanapie, względnie wyruszyć z nim w niekończącą się wędrówkę po mieszkaniu. Sztuka chodzenia kryje dla Dominika coraz mniej tajemnic. Stawia nóżki maszerując jak oficer, niezwykle dumny z nowonabytej umiejętności. Po takiej wycieczce posadzenie go spotyka się ze spazmem złości, bowiem jak zwykle jest mu mało. Wniosek z tego wypływa jeden- najlepiej zdecydować się na dziecku w wieku lat 20, gdy dysponuje się jeszcze zapasami własnej energii, zdolnej by nadążyć za takim małym szkrabem. Ufff...

Dominik i stołek (w obrazach)

Dominik i stołek

Dominik dochrapał się wreszcie stołka. Awansował i teraz zasiada już na równi z nami w stołkowej hierarchii. Dumnie pręży się w krzesełku, które podarowali mu babcia Agnieszka i dziadek Jurek. Zamiast spoglądać na rodziców z dołu, teraz Dominik nie odstaje od reszty rodziny. Wczoraj podczas obiadu ochrzcił nowy nabytek zaślinionymi okruchami chlebka, który jadł z ogromną zaciętością nie dając sobie odebrać ani ksztyny.

.

Dominikowy apetycik rośnie bowiem razem z nim. Ostatnio Dominiczek pożarł nawet niemalże całą fasolkę szparagową. Miał przy tym nie lada radość, co oznacza, że lubi poznawać nowe smaki i jest szansa, że nigdy nie będzie niejadkiem.

.

Pomimo zapalenia oskrzeli, na które cierpi aktualnie nasz Maluszek, Dominik nie traci rezonu dzielnie ćwicząc siedzenie, co wychodzi mu już naprawdę sprawnie, oraz nowo nabytą umiejętność wstawania. W zasadzie ta ostatnia tak mu się spodobała, że każda próba usadzenia małego wędrownika kończy się krzykiem protestu. Nim się obejrzymy, Dominik zapewne zacznie chodzić, darując sobie fazę raczkowania :)

Dominik i postępy

Dominik już sobie siedzi. Sam, samiusieńki, a radość ma z tego dziką. Przede wszystkim zwiększa to znacząco zasięg jego małych ramionek, a co za tym idzie sprawniej może dzięki temu badać przestrzeń wokół siebie. Zabawki, które Dominiczek bierze do rączek mogą teraz z większym hukiem lądować na podłodze, albo w znacznej odległości od małego rozbójnika.

.

Wraz z postępami w siedzeniu Dominik przejawia coraz większe nasilenie woli- gdy czegoś chce jasno i dobitnie się tego domaga wyginając się jak fryga i artykułując ponaglające dzięki. Z tymi dźwiękami zresztą jest coraz ciekawiej, bowiem ćwicząc swój aparat mowy, Dominik brumi, burczy, piszczy śliniąc się przy tym niebotycznie.

.

Dominik uwielbia też oddawać się przyjemnościom. Śmieje się straszliwie i przebiera nóżkami, gdy Tatuś robi mu "samolocik", albo "podskoki". Nie ma też jak "jeżdzenie na koniku" na brzuszku Mamy. Nowo nabytą Dominikową przyjemnością jest od niedawna drapanie po pleckach, kiedy to najedzony i lekko już śpiący Dominik kładzie się na brzuszku i leniwie uśmiecha, gdy Mamusia głaszcze go po pleckach. Radości dostarcza mu również Dziadek Jurek chowając się, by za chwilę wyskoczyć zza węgła z radosnym "A- kuku".

.

Ale nie tylko rodzina dostarcza Dominikowi rozrywek, bowiem mały łobuz przepada za pilotami oraz telefonami. Na ich widok z zapałem wyciąga rączki i z podekscytowaniem woła "UUUU". Nie lada radość sprawia mu również rozwijająca się metrówka, która ucieka gdy Dominiczek już prawie ma ją w swoich małych łapkach.

Dominik i spacery

Wczoraj Dominik skończył 6 miesięcy i aż trudno uwierzyć, że jest już półrocznym brzdącem. Korzystając z pięknej weekendowej pogody, Dominik postanowił pozażywać świeżego powietrza. Z racji swego poważnego już wieku oraz rozrastającej się postury używana do tej pory gondola została schowana do pudełka, a Dominika dumnie zasiadł w swojej spacerówce. Opatulony w kocyk i śpiworek Dominik ani drgnął- zdziwieniom nie było końca. Ograniczony jak do tej pory podniebny krajobraz rozrósł się niebotycznie. Okazało się, że na świecie, oprócz Mamy i Taty są jeszcze drzewa, samochody, mnóstwo ludzi i zwierząt, a słońce nie zawsze przyjaźnie świeci w oczka. Onieśmielony tym dziwami Dominik łypał z zaciekawieniem oczkami, ale wytrzymałość na taką ilość nowych bodźców szybko się kończy. Po kilkunastu minutach Dominik popadł więc w bezpieczne objęcie Morfeusza.

Dominik i sztuka przewrotu

Dominik i Walentynki

Z okazji Walentynek

wszystkim Babciom- Agnieszce, Halince, Irenie oraz Joli-

i wszystkim Dziadkom- Jurkowi, Włodkowi i Jackowi

wszystkiego najsłodszego

życzy

Dominik

Dominik i akrobacje

Donosimy wszem i wobec, iż Dominik (wiek 5,5 miesiąca) z gracją przewraca się już z pleców na brzuszek, i z jeszcze jeszcze większą gracją wraca do pozycji wyjściowej :) Turlanie się sprawia mu tyle frajdy i radości, że coraz częściej Dominik wykracza poza kocowy plac zabawy, próbując tym samym jaki w dotyku i w smaku jest leżący na podłodze dywan. Co do jednego, ani drugiego zastrzeżeń na razie nie zgłaszał.

.

Dominik i nowe technologie

Stan czytelnictwa

I kto ośmiela się twierdzić, że w Polsce czyta się coraz mniej książek?

.

.

.

Jak widać na załączonym obrazku Dominik zasmakował w lekturze.

.

Młody człowiek wkracza w dorosłość przy lekturze "Wyborczej".

Jak widać po minie- dziwny jest ten świat.

Mamo, umiem coraz więcej!

Po powrocie ze szpitala Dominika nie na żarty zajął się swoją tężyzną fizyczną. Każda okazja jest dobra do poćwiczenia "brzuszków", podciągań, wyginań i przewrotów. Koniec końców, przewinięcie czy nakarmienie tego małego delikwenta wymaga teraz znacznie więcej cierpliwości.

.

Na domiar wszystkiego małe rączki, które już bardzo sprawnie radzą sobie z trzymaniem i obracaniem przedmiotów, zaczynają wędrować w coraz to nowsze miejsca, czego doświadczają na sobie zwłaszcza osoby z rozpuszczonymi włosami, naszyjnikami czy po prostu niezgrabnisie pozostawiający jakieś przedmioty w zasięgu małych, ciekawskich rączek Dominika.

.

Co ciekawsze mój synek ma już za sobą swoje pierwsze samodzielne połączenie telefoniczne, bowiem polożona obok niego przez przypadek komórka znalazła się we władaniu wszędobylskich paluszków. Niczego nieświadoma, po kilku minutach otrzymałam telefon od kolegi, który właśnie przed chwilą miał przyjemność pogugać sobie z Dominikiem.

.

Dziecięca ciekawość nie ma więc granic, a przecież przed nim jeszcze całe mieszkanie do eksploracji. Wszak za kilka miesięcy żaden zakamarek nie będzie już stanowił zagadki dla naszego małego podróżnika.

Premiera żywieniowa

Dzisiaj Dominik powoli zaczął wkraczać w dorosłość żywieniową. Przed chwilą wsunął dwie łyżeczki przetartej marchewki. Całkiem sprawnie nam to poszło, bowiem Dominik nabrał już ochoty na pokarmową odmianę. Otwierał szeroko ziapkę, a kiedy odrobina nowego jedzonka spadała na jego kubki smakowe, na jego twarzy pojawiał się wyraz zdziwienia, potem skrzywienie, ale koniec końców przełykał marchewkę dając znak gotowości na następną porcję. Bardzo mnie to cieszy, gdyż po szpitalnych wynalazkach lekowych obawiałam się, że Dominikowi na długo przejdzie ochota na eksperymenty.

Wreszcie w domu!

Tak, tak! Nareszcie wróciliśmy ze szpitala, gdzie biedny Dominiczek leczył zapalenie nerek. Jak to w szpitalu bywa, płaczu i nieszczęścia było sporo, ale ponieważ wszystko już za nami, nie będziemy się rozpisywać o tragediach.

.

Wszystko zawsze ma swoje dobre i złe strony. Także taki pobyt w szpitalu. Dominik bowiem zapoznał nowego kolegę, którego panie salowe z razu okrzyknęły Dominikowym "bratem bliźniakiem". Bartosz leżał w sali z Dominikiem lecząc zapalenie oskrzeli. Zatroskane mamusie miast całkowicie poddać się beznadziei sytuacji, przystąpiły do uwieczniania szpitalnych chwil swoich synów. Efektem jest dość pokaźny zbiorek zdjęć, z których kilka prezentuję poniżej.

.

Artystyczna wizja cioci Ani :)

.

.

Kung- fu Dominik

.

W trakcie jedzenia "pysznych szpitalnych witaminek"
.

Szpitalne nudy

.

Jednorożec Szpitalny
.

Dominik, nie bierz do głowy!